Se nos ocurrió retar a la protagonista de La inspiración dormida, Carmesina, a nuestro juego particular, En clave de frase. Y jugamos en facebook.
Este fue el resultado de la conversación entre Los Libros de Bastian (LLB) y Carmesina:
LLB: ¿Estás ahí Carmesina?
Carmesina: ¡Aquí estoy!
Carmesina: ¡Preparada, lista, ya!
LLB: Reto En clave de frase: frases cortas que salgan de tu inspiración Carmesina. Improvisa, despierta e inspira. Enséñanos a ser creativos.
Carmesina:¡Lo intentaremos! Por cierto, acaba de llegar Gato Negro. Seguro que también me ayudará en el reto
LLB: Hola Gato Negro, tráenos la suerte y la conciencia.
Carmesina: Miauuu… os saluda de su parte. Es mi pepito grillo particular
LLB: Decidme los dos: ¿Qué es la inspiración?
Carmesina: La inspiración es el momento en que ves tu propósito, las cosas claras como nunca antes… Yo lo he vivido
LLB: ¡Carmesina contesta! que te desdibujas!!!
LLB: ¡Uf ahora lo veo!
Carmesina: Gato Negro, por una vez, está de acuerdo.
LLB: Me pregunto si, para que surja la inspiración, es necesaria una musa.
Carmesina: Fiamma me explicó que no se necesita una musa, porque cualquier cosa en la vida puede inspirar. Y estoy de acuerdo.
Carmesina: ¡La vida es pura inspiración! Así que la vida es una musa por si misma
LLB: Si hay que buscar la inspiración en la propia experiencia… ¡Es necesario vivir!
LLB: Y, para vivir, son necesarias dos cosas: confiar en uno mismo y huir de la desidia.
Carmesina: Sí, en eso Marcelo sabe mucho y así me lo hizo saber. La experiencia nos enseña, la experiencia nos hace más sabios.
LLB: No importa tu aspecto, lo importante es saber quién es uno mismo, entonces encontrarás tu lugar en el mundo. El talento reside en cada uno, sólo falta descubrilrlo.
Carmesina: Sí, confiar implica sobre todo confiar en uno mismo y en la vida -aunque a veces nos parezca gris-. ¡Y, por supuesto vencer a Desidia! Pero no es nuestro único “enemigo”…
Carmesina: ¡Qué sabio también es Serafín! Nos tenemos que atrever a descubrir nuestro talento… Todos tenemos algo.
LLB: Nada es gris, somos nosotros los que ponemos el color a nuestra vida.
Carmesina: ¿Es una afirmación o una pregunta?
Carmesina: Porque yo creo que el gris existe, pero nosotros podemos transformarlo
LLB: “Mira a tu alrededor, cualquier cosa puede ser motivo de creación”. Eso conecta con la frase que uso a menudo, diciendo que Las cosas más bellas surgen de la propia experiencia.
LLB: Siempre hago afirmaciones, si tú quieres que sea pregunta, ponle un interrogante y contesta.
LLB: Lo que para ti es gris, para el que está sentado a tu lado, puede ser … ¡un naranja en Florencia!
Carmesina:¡Me gusta esa frase! Sólo con la experiencia discernimos la belleza de las cosas, vemos el mundo de otro color…
Carmesina: Umm, es interesante tu reflexión del gris-naranja Florencia. Creo que hay cosas grises que existen, que están ahí, Desidia, las sombras, nuestro ego, pero nosotros decidimos la fuerza que le damos, el color que les otorgamos
Carmesina: ¡Y qué bonito es el naranja de Florencia! Pero incluso el gris y el negro pueden ser bonitos… porque nos enseñan y así somos capaces de ver las pequeñas grandes cosas.
LLB: ”Si no izas las velas, el viento, por fuerte que sea, no podrá empujarte”, bravo Marcelo
LLB: Sólo son grises mientras dejamos que se pudran en nuestro interior, Carmesina. Al tratar de sacarlas a fuera, las transformamos en otro color… (aunque puede quedarse sólo en el marrón tipo kk, ups! perdón, en cuyo caso, sería una lástima!
)
Carmesina: ¡Qué bueno es mi poeta! ¿eh? Sí, va en la misma línea, si no te atreves, no te arriesgas y no izas las velas de tu vida, por mucho que te lleguen las oportunidades, no las verás… Hay que estar con los ojos bien abiertos y con el corazón atento
LLB: Nuestro propio ego es el peor de los monstruos porque mata al resto de sentimientos para rendir tributo al orgullo.
Carmesina: Por supuesto, eso me lo enseñaron en la India: un sentimiento que se queda dentro, que no sale, muere, es un color que se pierde…
Carmesina: ¡Ahí has dado en el clavo! El ego es nuestro peor enemigo… Es difícil encontrarlo, enfrentarse a uno mismo… Pero en un momento u otro de la vida, nos toca hacerlo o, incluso, más de una vez al día.
Carmesina: En el mundo de los humanos, el ego y la soberbía pululan y a veces en el mundo de los cuentos también nos contagiamos.
LLB: ”La generosidad no debe ser física y material, sino anímica y espiritual” Sabio añil
Carmesina: ¡El añil fue un color que me enseñó mucho! Y Gato Negro que está aquí, da fe de ello…. Fue un punto de inflexión en mi viaje. Y es cierto… Muchas veces pensamos que ser generoso es algo sólo material, pero aún más importante es serlo anímicamente, mostrar y regalar sentimientos.
LLB: Regalar sentimientos. ¿se pueden regalar los sentimientos? Más bien diría que se deben contagiar los mejores sentimientos
Carmesina: Bueno, cuando contagias un sentimiento estás haciendo un regalo a los demás y a uno mismo porque te estás enriqueciendo.
LLB: ”En ocasiones necesitamos sumergirnos para renacer otra vez” El egoísta nunca se sumerge y la inspiración nunca llega, porque su colores se pudren dentro.
LLB: Sabes Carmesina? A veces pienso que… “soy tú”
Carmesina: ¡Todos deberíamos sumergirnos!… Gato Negro añade que la cuestión es que no todos están preparados… Es una experiencia profunda.
LLB: ¿Cómo sabes cuándo estás preparado? Si nacimos resurgiendo de las aguas, ya estábamos sumergidos antes de nacer! No debería costarnos tanto si cuando éramos más indefensos ya lo hicimos. ¿O es que entonces no era cuando éramos más indefensos?
Carmesina: Tal vez, seas mi otro yo… De alguna manera, todos estamos interconectados, ¿no crees?
Carmesina: Sí, pero cuando nacimos no teniamos miedos, ni desidia, ni ego… Por eso, hemos de sumergirnos y renacer, para hacerlo sin esos miedos, esa desidia, ese ego… De hecho, me dice Gato Negro que lo de sumergirnos y renacer los humanos lo hacéis cada día en mayor o menor medida.
LLB:¿Eh? ¿Por qué cada día? Esto no es ninguna frase, ESTO SÍ ES UNA PREGUNTA!
Carmesina: Jajaja… A ver Gatito Negro dice que eso de caer, descender, tocar fondo es algo que ocurre habitualmente. Los humanos caen para resurgir con más fuerza. No sé si se explica… ¿Tú lo has entendido? A veces se parece un poco a Chew Wang hablando de esa manera tan metafórica
LLB:¡Ahá! Espero que se refiriera a que cada día hay alguien que cae, se sumerge y renace… porque si es el mismo tío que cae una y otra vez va dao el pobre!!! Jua, jua, jua!
LLB: Tres sombras que se alimentan del miedo de los demás, recuerdo a una sombra que crecía con el miedo de los niños… la vida siempre conecta a unos con otros…
Carmesina: Jajajaja… ¡Estaría fatal! No, no se refería en general a los humanos…
Carmesina: El miedo nos mantiene alerta, pero cuando solo vemos MIEDO, llegan los hermanos oscuros, las sombras y se apoderan de nosotros.
LLB: El miedo se vive con tanta intensidad que no te deja ver más que el negro.
Carmesina: ¡Exacto! Eres la Chew Wang de los humanos
LLB: ¡Toma! (Esto tampoco es frase sino exclamación de sorpresa
)
LLB: Por cierto, me encanta eso de “Cerró los ojos, que no le servían para ver más que oscuridad…” Ay, no sigo para los que no hayan leído AÚN el libro
LLB: ¿Sabes que el amarillo es mi color preferido?
LLB: ”Deja de pensar y, simplemente, disfruta con los lápices de colores”
Carmesina: ¡Jajaja, Bastian, no hagas spoilers! Jajaja… El amarillo es un color muy denostado, pero a mi me gusta mucho: ¡Es pura alegría! Como alegre es Griselda y como lo somos todos… Pero a veces escondemos esa alegría. Pensamos que estar taciturnos o tristes nos da un aurea especial, nos hace más maduros o inteligentes y eso es una tontería. ¡Seamos alegres!
Carmesina: De hecho, Gato Negro me ha corregido y dice que hay personas que creen que estar taciturno o triste les hace parece más profundos y reflexivos. Y la alegría amarilla no quita ni lo uno ni lo otro. Una buena puntualizació de Gato.
LLB: Conserva tu amarillo Carmesina.
LLB: Muchas gracias por esta conversación. Nos vemos donde está la imaginación.
Carmesina: ¡Siempre! Aunque las sombras me atosiguen
LLB: FIN
Carmesina: ¡Gracias a ti Bastian! Nos vemos por el mundo de los cuentos y la imaginación. Besos de colores.
Esperamos que os haya resultado inspirador…
Agradecemos al equipo de PlayCreatividad su colaboración y a Silvia G. Guirado, autora de Los Colores Olvidados y La inspiración dormida, su gran capacidad para improvisar, eso es muy, muy importante.
Continuamos con la recién estrenada sección En clave de frase.
Me encanta tentar a alguno de nuestros seguidores, porque estoy convencida de que todos tenéis mucho que contar. ¿Te apuntas al reto?
Se trata de improvisar, cualquier cosa que te venga a la cabeza tras leer lo que escribe Los Libros de Bastian para ti… cualquier cosa… ¿Te tienta?
Laia se apuntó y decidió iniciar el reto. Todo ocurrió en facebook. Aquí tenéis el resultado. Como siempre, sentíos libres de comentar… nunca dejéis de comentar y de opinar.
A continuación se muestra una transcripción de la conversación que tuvo lugar en facebook:
Los Libros de Bastian: Esta semana me propongo tentar a alguien para mi sección En clave de frase… ¿quién será????
Los libros de Bastian: ¿LAIA? ¿Qué te parece?
Laia C.: aajaj claro, para mí sería un honor! aquí pongo una que seguro crea mucha polémica… “Creus que val la pena no haver fet res amb la teva vida, no haver tingut res del que volies, però que tothom pensi que ets una bona persona?”
Traduzco (LLB) “¿Crees que vale la pena no haber hecho nada con tu vida, no haber tenido nada de lo que querías, a cambio de que todos piensen que eres una buena persona?”
Los libros de Bastian: Vale. ¿Ser una buena persona es incompatible con realizar tus sueños o cumplir tus objetivos en esta vida?
Laia C.: Estoy de acuerdo con que para cumplir tus objetivos puedes hacerlo de una manera correcta y por lo tanto considerarte una buena persona. Pero, la mayoría de las veces, debes molestar o hacer daño a alguien, aunque sea involuntaruamente, para poder ser feliz tú; porque no todos tenemos la misma idea de felicidad
Laia C.: Aún así, pienso que es mejor ser feliz realizando tus objetivos y no ser perfectò, siempre y cuando no hieras a mucha gente y muy fuerte
Los libros de Bastian: Con el tiempo voy aprendiendo que nunca contentarás a todos, es imposible. El hecho de que con tus actos haya alguien que se moleste, no significa ser mala persona. Lo importante es cumplir tus objetivos RESPETANDO a los demás. Pero no se vale, ser infeliz por contentar al resto de la humanidad.
Los libros de Bastian: Si tratas de contentar a todos siempre serás infeliz y, además, siempre encontrarás alguien que no se ha quedado contento. Lo difícil es saber elegir, pero de eso se trata la vida… DE ELEGIR Y RESPETAR A LOS DEMÁS.
Laia C.: Estoy totalmente de acuerdo, ante a esta afirmación ya no sé qué discutirte
ajaja
Los libros de Bastian: Siempre podrás decir lo que quieras!!! Muchas gracias Laia, me encanta compartir contigo… muy pronto, me lo llevo al blog. Te tiento a buscar personas a quien pueda tentar…
Desde Los Libros de Bastian agradecemos enormemente la colaboración de Laia y os animamos a participar y, sobre todo, a opinar.
En nuestro Espacio Creativo también queremos que haya espacio para vuestras reflexiones. Cualquier idea, por descabellada que os parezca, deberíais apuntarla. Nunca sabéis cuándo podréis echar mano de ella.
A esta sección la llamo En clave de frase y pretendo que improvisemos acerca de una idea. Cualquier párrafo o una sencilla frase, pensado por vosotros o por mí, puede ser el ideal para generar un conjunto de ideas entre todos y llegar o no a alguna conclusión.
Laia Cartañá (a quien agradezco enormemente su participación) me ha enviado este párrafo y he pensado que es la oportunidad perfecta para inaugurar esta sección.
¿Sabéis cómo le daremos sentido? Si alguno de vosotros, o todos, contestáis con algo, cualquier frase, por corta o estúpida que os parezca. Lo que os venga a la cabeza en cuanto hayáis acabado de leer este párrafo… A ESO SE LE LLAMA CREAR y aprender a improvisar.
Lo transcribo tal y como ella me lo pasó, en catalán. Sois libres de contestar en el idioma que os apetezca… avisad si necesito traductor de chino
¡Ahí va!
ETS ÚNIC (se me ha ocurrido titularlo así)
Moltes vegades no vius realment la teva vida. Et comportes en funció dels altres, per por de com puguin reaccionar. El primer que has d’aconseguir fer és acceptar quan no estàs d’acord amb alguna cosa o atrevir-te a contradir qui sigui, per tal d’expressar els teus desitjos i obtenir el que vols. Després hauràs d’admetre que no sempre pots correspondre a allò que esperen els altres de tu, ni conformar-te amb els seus criteris o valors, sinó que has de gosar plantejar la teva discrepància, fins i tot quan és molesta.
En definitiva, relaxar-se pel que fa a la imatge que desitges donar als altres i, si cal, adaptar-t’hi. D’aquesta manera aprendràs a comunicar-te, a posar-te en contacte amb desconeguts i a crear una relació de confiança, per tal que les persones, que no funcionen com tu, t’acceptin. Però primer, cal que acceptis el que et fa únic, sino continuaràs menystenint-te en profit dels altres.
També és important aprendre a convèncer, perquè sàpigues obtenir el que busques. I, a més, provar noves experiències, posar en marxa idees que tens, concretar els teus somnis. En definitiva, explotar l’anella que t’oprimeix en aquests moments i de la qual ni tan sols t’adones que et bloqueja completament. Te n’has d’alliberar perquè puguis viure la teva vida, i perquè la visquis a fons.
Autor: Laia Cartañá
¡Gracias Laia! Voy a compartir en la red la frase que más me gusta: “…cal que acceptis el que et fa únic…”
Eso es la clave de la vida. Eso, es la clave de TU vida.
¿QUÉ SE OS PASA POR LA CABEZA?